List ten będzie odczytany w najbliższą niedzielę, 25 listopada 2012roku
"Siostry i Bracia, Umiłowani w Chrystusie Panu!
Dzisiejsza liturgia Słowa ukazuje nam, że prawda o królowaniu Chrystusa
ma swe głębokie korzenie biblijne. Przed sądem Piłata Jezus wyznaje:
„Tak, jestem królem” (J 18,37). Wcześniej powiedział: „Królestwo moje
nie jest z tego świata, […] nie jest stąd” (J 18,36). W ten sposób każe
nam uważniej spojrzeć na swoje królowanie. Nie było bowiem problemu z
samym uznaniem w Jezusie króla. Wymownym świadectwem tego są pełne
zachwytu słowa Natanaela: „Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś
Królem Izraela!” (J 1,49). Niestety, od samego początku brakowało
głębszego rozumienia królewskiej godności Chrystusa.
Św. Jan Ewangelista przekazuje, jak po cudownym rozmnożeniu chleba
chciano Jezusa z Nazaretu obwołać królem (J 6,14-15), aby jeść chleb do
sytości i spokojnie żyć. Podobny brak głębszego spojrzenia na prawdę o
królowaniu Chrystusa ujawnia się też obecnie. Dlatego w dzisiejszą
Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata chcemy przypomnieć
podstawowe elementy biblijnego orędzia o Jego królowaniu.
1. Królowanie Boga w świecie i pośród ludu Przymierza
Psalmy wysławiają Boga, który panuje nad światem stworzeń: „Pan jest
Królem – umocnił świat, by się nie poruszył” (Ps 96,10). Autor Psalmu
22. mówi o panowaniu Boga nad dziejami ludów: „wrócą do Pana wszystkie
krańce ziemi i oddadzą Mu pokłon wszystkie szczepy pogańskie, bo władza
królewska należy do Pana i On panuje nad narodami” (w. 28n).
Stary Testament objawia Boga jako obecnego w życiu Izraelitów na
podobieństwo Króla: wyprowadził ich z krainy pogan, bronił ich przed
głodem i wrogami, ocalił od zagłady w Egipcie, zawarł Przymierze,
przeprowadził przez pustynię i wprowadził do Ziemi Obiecanej. Gdy
wybudowali Mu w Jerozolimie świątynię, objawiał w niej swoją chwałę. Tak
mówi o tym prorok Izajasz: „ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i
wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały
ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł... I wołał jeden do
drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia jest
pełna Jego chwały». […] Oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»” (Iz
6,1-5).
W świątyni więc, a nie w pałacu, Bóg wysłuchiwał modlitw o przebaczenie
grzechów, uzdrowienie z choroby, ocalenie od niesprawiedliwości,
wyzwolenie spod ucisku prześladowców (por. 1 Krl 8,23-60). Bożą pomoc i
wsparcie, w tym wielkie zwycięstwa nad wroga-mi, Izraelici przeżywali
jako wydarzenia religijne, a równocześnie jako wezwanie nie do budowania
potęgi militarnej, politycznej czy gospodarczej, lecz do odnowienia
przymierza z Bogiem i bardziej wiernego wypełniania Bożego Prawa.
2. Zapowiedzi Mesjasza jako idealnego Króla
Prorocy Starego Testamentu głosili, że na końcu czasów Bóg da swemu
ludowi Mesjasza – Króla, który zaprowadzi w świecie panowanie Boga.
Prorok Zachariasz wołał: „Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie
Córo Jeruzalem! Oto twój Król idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski.
Pokorny – jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy” (Za 9,9n).
Izajasz wyjaśniał, na czym będzie polegać królowanie Mesjasza.
Namaszczony Duchem Świętym „rozsądzi biednych sprawiedliwie i pokornym w
kraju wyda słuszny wyrok. Rózgą swoich ust uderzy gwałtownika,
tchnieniem swoich warg uśmierci bezbożnego. Sprawiedliwość będzie mu
pasem na biodrach, a wierność przepasaniem lędźwi” (Iz 11,4-5).
Natomiast zasadniczym dziełem Mesjasza – Króla będzie uwolnienie ludu z
jarzma grzechów i śmierci: „wyda swe życie na ofiarę za grzechy, […]
usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie” (Iz
53,10-11).
W tym prorockim programie misji idealnego Króla nie ma żadnej aluzji do
ziemskiego panowania. Mowa jest o tym, że Mesjasz-Król objawi narodom
wolę Boga (por. Iz 42,1-6) oraz pokaże ubogim i pokornym, jak ją
wypełniać; że sam posłuszny Bogu usunie bunt, grzech Adama i dokona
przemiany człowieka, jednając go z Bogiem.
3. Królestwo Boże przychodzi w Jezusie
Pan Jezus rozpoczął swą misję od znamiennych słów: „Czas się już
wypełnił. Przybliżyło się do was królestwo Boże! Nawracajcie się i
wierzcie w Ewangelię” (Mk 1,14-15). W ten sposób zwiastuje początek
królowania Boga wewnątrz dziejów świata i rodzaju ludzkiego, poprzez
zamieszkania Boga pośród nas. „Zapytany przez faryzeuszów, kiedy
przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie
dostrzegalnie; i nie powiedzą: ‘Oto tu jest’ albo: ‘Tam’. Oto bowiem
królestwo Boże pośród was jest»” (Łk 17,20-21). Chodzi tu o Jego własną
Osobę – Mesjasza-Króla i Jego działanie, w którym objawiała się moc i
miłość Boga.
Bożą mocą Jezus uzdrawiał chorych i wypędzał złe duchy. Miłością
miłosierną Boga przemieniał grzeszników i celników, odpuszczając im
nawet najcięższe grzechy. Natomiast Janowi Chrzcicielowi, który przez
uczniów pytał z więzienia, czy królowanie Boga już przy-szło,
odpowiedział: „Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co
patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają
oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się
Ewangelię” (Mt 11,2-5). Tak oznajmia, że panowanie Boga jest już obecne w
świecie i dosięga każdego, kto przychodzi do oczekiwanego Mesjasza.
Co więcej, dokonywane przez Jezusa uzdrowienia, uwalnianie opętanych
spod panowania Szatana, a zwłaszcza wskrzeszanie umarłych – to jakże
ważne i czytelne zapowiedzi Jego chwalebnego zmartwychwstania. W
zmartwychwstaniu objawia się pełnia mocy i miłości Boga, Jego
królowanie, wymownie zapowiedziane w słowach skierowanych do skruszonego
łotra: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze mną będziesz w raju” (Łk 23,43).
4. Królestwo Boże obecne w zmartwychwstałym Panu
Królowanie Boga obecne w zmartwychwstałym Chrystusie rozciąga się na
wszystkich, którzy wraz z apostołami w Niego wierzą. Królestwo to
wkracza w nasze codzienne życie, gdy modlimy się słowami: „Ojcze nasz,
któryś jest w niebie, […] przyjdź Królestwo Twoje!” i gdy w Komunii św.
przyjmujemy uwielbione Ciało Jezusa. Kto słucha Jego słów zapisanych w
Ewangelii i wypełnia je, ten rzeczywiście należy do Jego królestwa, jest
Jego rodziną (por. Mk 3,31-35). Należą do niej apostołowie i wszyscy
wierzący w Jezusa pochodzący ze wszystkich narodów ziemi, którzy są
Kościołem Chrystusa-Króla. Jego królestwa nie ograniczają ani granice
państw, ani systemy gospodarcze, ani różnice kulturowe czy języki. „Bóg
naprawdę nie ma względu na osoby. Ale w każdym narodzie miły jest Mu
ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie” (Dz 10,34-35).
Równocześnie, tak urzeczywistniające się królowanie Boga na ziemi ciągle
się jeszcze przybliża. Coraz bardziej staje się naszym udziałem Niebo,
to znaczy Bóg w swej świętej obecności, która na końcu czasów obejmie
zbawionych i będzie dla nich „Krainą Życia”. Udziału w niej dostąpią
wierzący w Boga, żyjący błogosławieństwami i miłosierni. To do nich
Jezus mówi: „Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda
w niebie” (Mt 5,12). Kiedyś usłyszą: „Pójdźcie, błogosławieni Ojca
mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia
świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a
daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a
przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w
więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25,34-36).
O ostatecznym wejściu do pełni Królestwa zadecyduje wynik sądu Bożego, o
którym Pan Jezus naucza w kilku przypowieściach: o talentach (Mt
25,14-20), o niemiłosiernym słudze (Mt 18,23-35), o słudze nieuczciwym
(Łk 16,1-8) oraz o bogaczu i Łazarzu (Łk 16,19-31). Wierni słudzy
dostąpią życia wiecznego (Mk 10,29-30), czyli szczęścia, ukazywanego w
obrazie uczty. Jej przedsmak przeżywamy w każdej Eucharystii.
„Szczęśliwy ten, kto będzie ucztował w królestwie Bożym!” (Łk 14,15),
kto ze zmartwychwstałym Panem będzie „pił nowy kielich z owocu winnego
krzewu” (Mk 14,25). Ufamy, że stanie się to udziałem wszystkich, którzy
już na ziemi należą do królestwa Bożego obecnego w Kościele.
Promieniujący w świecie sprawiedliwością i miłosierdziem usłyszą słowa:
„Sługo dobry i wierny! […] Wejdź do radości twego Pana!” (Mt 25,21.23).
Król królów i Pan panów (Ap 19,16) wprowadzi ich do Nieba.
5. Wnioski duszpasterskie
Od momentu przyjścia Chrystusa urzeczywistnia się w świecie królestwo
Boże. Nie ma ono nic wspólnego z jakąkolwiek formą panowania człowieka w
świecie. Oznacza – jak usłyszymy w dzisiejszej prefacji – „wieczne i
powszechne Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i
łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju”. Trudno się więc
dziwić, że marzy się nam realizacja takiego królestwa w świecie, bez
najmniejszych zakłóceń. Myślenie jednak, że wystarczy obwołać Chrystusa
Królem Polski, a wszystko się zmieni na lepsze, trzeba uznać za
iluzoryczne, wręcz szkodliwe dla rozumienia i urzeczywistniania
Chrystusowego zbawienia w świecie.
Przede wszystkim królestwo Jezusa już się realizuje. Chrystus Król
każdemu oferuje możliwość udziału w nim. Natomiast od nas zależy, na ile
z łaski królestwa Bożego korzystamy i w jakim zakresie rozwijamy je w
sobie i pośród nas, czyli na ile postępujemy jak Jezus, służąc Bogu i
ludziom.
Nie trzeba więc Chrystusa ogłaszać Królem, wprowadzać Go na tron. Bóg
Ojciec wywyższył Go ponad wszystko. Trzeba natomiast uznać i przyjąć
Jego królowanie, poddać się Jego władzy, która oznacza moc obdarowywania
nowym życiem, z perspektywą życia na wieki. Realizacja zadania zakłada
przyjęcie tego, co Jezus daje, domaga się życia Jego miłością i
dzielenia się Nim z innymi. Chodzi o umiłowanie Jezusa do końca, oddanie
Mu swego serca, zawierzenie Mu naszych rodzin, podjęcie posługi miłości
miłosiernej i posłuszeństwo tym, których ustanowił pasterzami.
Ten konkretny program nie potrzebuje jakiejkolwiek
formy intronizacji. Konieczne jest szerokie otwarcie drzwi Jezusowi,
oddanie mu swego życia. Gdy dokonamy tego w naszych domach i parafiach,
zmieni się oblicze naszej Ojczyzny i Kościoła. Szczególną drogą może być
uznanie królowania Jezusa poprzez umiłowanie Jego Najświętszego Serca.
Początkiem tej drogi niech będzie odnowienie dziś, we wszystkich
świątyniach, aktu poświęcenia rodziny ludzkiej Jezusowi Chrystusowi
Królowi wszechświata. Na realizację tej drogi w codzienności udzielamy
wszystkim pasterskiego błogosławieństwa."
W skrócie: Intronizacji Jezusa nie będzie.
ps.
Monika Olejnik ma pewien pomysł:
