środa, 19 grudnia 2012
wtorek, 18 grudnia 2012
Polskie Pilsnery
To nie żart. Tak pisze niezalezna.pl
Piękny przykład daje SDP. Chciałbym przypomnieć "dzieła" Pań:
- jozef.moneta.salon24.pl/409339,rzetelna-niezalezna-dziennikarka-joanna-lichocka
- jozef.moneta.salon24.pl/454076,marzenia-kwiatu-niezaleznosci-dziennikarskiej
I Dłużewska
Hienę roku otrzymał Wojewódzki i Figurski
za żart z Ukrainkami. A propos żartów, wyróżnienie powinien dostać
Warzecha, bo ma podobne poczucie humoru.
Gratulacje Dziennikarze. Monty Python tego by nie wymyślił:)
Smoleńsk
Nie tak dawno Antoni Macierewicz zaproponował komisji Millera debatę nt. katastrofy smoleńskiej. W najsilniejszym po stronie prawdy portalu czytamy:
"Zwracamy się do strony rządowej i ekspertów ze strony zespołu Millera o
podjęcie otwartej, uczciwej i profesjonalnej dyskusji, najlepiej na
jednym z uniwersytetów warszawskich, w końcu stycznia, gdzie przy
obecności kamer będzie można przedyskutować wszystkie kwestie i
przedstawić wszystkie argumenty na rzecz wersji, którą próbowała bronić
strona rządowa, a także na rzecz tych informacji, eksperymentów i
analiz, które zebrał i przedstawia zespół parlamentarny."
Wychodzi jednak na to, że propozycja zostanie odrzucona. Wszystkim polecam najnowszy wywiad z płk Laskiem
szefe Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych, który obnaża
"cuda" głoszone przez Zespół Macierewicza. Oto fakty, które nie
docierają do miłośników teorii zamachowych, choć powinny:
- "Żadna z ekspertyz nie wskazuje, by przyczyna wypadku była inna niż ustalona przez komisję. Zapisy rejestratorów parametrów lotu i głosów w kabinie, ślady na ziemi i wraku, ekspertyzy fizykochemiczne
- Lotnisko w Smoleńsku było wyposażone jedynie w podstawowe pomoce nawigacyjne, pozwalające załodze wykonać lądowanie przy widzialności nie mniejszej niż 1000 m, a minimalna wysokość, do której samolot mógł się zniżyć, wynosiła 100 m nad poziom lotniska. Załoga samolotu znała minima lotniska i była świadoma wynikających z nich ograniczeń
- Warunki atmosferyczne były dużo gorsze niż te minima. W trakcie podejścia do lądowania widzialność wynosiła 200 m, czyli była pięciokrotnie niższa niż wskazane minimum, a podstawy chmur były "grubo poniżej 50 m". Informacje o złej pogodzie były przekazane w czasie lotu wielokrotnie, zarówno przez kontrolerów ze Smoleńska, jak i załogę samolotu Jak-40. Załoga była świadoma panujących warunków atmosferycznych.
- Kontroler ze Smoleńska wyraźnie wskazał minimum wysokości, do której samolot może się zniżyć (100 m względem poziomu pasa), i nie wydał pozwolenia na lądowanie.
- W trakcie podejścia do lądowania urządzenie TAWS wielokrotnie podawało ostrzeżenia i komendy natychmiastowego odejścia na drugi krąg. Mimo to dowódca samolotu dopiero po 7 sekundach wydał komendę odchodzimy. Niestety, pierwsze działanie załogi, tj. odłączenie autopilota i rozpoczęcie odejścia, nastąpiło po kolejnych 5 sekundach. Razem daje to 12 sekund! Załogi samolotów pasażerskich wykonują to zadanie w 0,5 sekundy.
- Samolot, zanim zderzył się z brzozą, znalazł się na wysokości poniżej poziomu pasa. Gdyby nie obniżenie terenu, do zderzenia z ziemią doszłoby około 1250 m przed lotniskiem (brzoza znajdowała się około 850 m przed początkiem pasa). Dowody na zejście samolotu na tak małą wysokość są niezbite - przycięcia drzew, uszkodzenia konstrukcji skrzydła, elementy samolotu wbite w brzozę, zapisy rejestratorów"
Dlatego
też wrak niż nie wyjaśni, bo wszystko jest już zostało wyjaśnione.
Natomiast prośba Macierewicza do zespołu fachowców zajmujących się
wyjaśnianiu katastrof zawodowo przypomina sytuację, w której Andrzej
Nowak z programu "Ręce, które leczą" zażądał od Naczelnej Izby
Lekarskiej debaty nt. przyczyn powstawania nowotworów. Niby obie strony mają swoje sukcesy. Jednak ja bardziej ufam metodom konwencjonalnym/
ps.
Dlaczego
eksperci Macierewicza nie zainteresowali się szczątkami wraku
przywleczonymi przez Gazetę Polską? W sumie nie mam pewności, czy to nie
temat dla prokuratury.
poniedziałek, 17 grudnia 2012
Obrona
Trochę długo to trwało, ale rozumiem. W
sumie był weekend. W najnowszej notce udawadnia, że Jarosław Kaczyński
nie podpisał lojalki w stanie wojennym. Jako dowód zamieszcza skan
uzasadnienia wyroku sądu z 1998 stwierdzający, iż był on aktywnym
działaczem opozycji.
Czy aby jednak Niezalezna.pl rzeczywiście chciała pomóc Kaczyńskiemu? Po pierwsze tytuł notki:
Jak "ważna" była ta działalność,
mogliśmy się dowiedzieć z ostatnich notek świadka tamtych wydarzeń -
Piotra Piętaka. Po drugie, ciekawy jest fragment wyroku:
Wychodzi na to, że Jarosław Kaczyński sam się przyznał, że "przeciwko państwu szkodliwie nie działał". I to by się zgadzało, bo ci, którzy w oczach komunistycznej władzy w tamtych czasach "przeciwko państwu szkodliwie działali", byli szykanowani i internowani.
Podsumowując, niezalezna.pl wyświadczyła Prezesowi niedźwiedzią przysługę.
niedziela, 16 grudnia 2012
Pilne. Smoleńsk
Aby dobrze
sprzedać samochód, to przede wszystkim trzeba go umyć. Supermarket
chcący zwiększyć sprzedaż więcej owoców, umieszcza w ich pobliżu lustra,
celem wywołania efektu przepychu. Właściiel wiejskiej dyskoteki, chcąc
przeciągnąć młodzież robotniczo-chłopską, musi na plakacie napisać coś,
co wzrok ich przyciągnie. Na przykład wielki napis SEKS, zaś małą czcionką następującą treść:"nie ma z tym ogłoszeniem nic wspólnego. Zapraszamy na noc starych przebojów w nowych wersjach".
Podobne pomysły można mnożyć, nawet pod rządami Donalda Tuska
dyskryminującego Telewizję trwam, sprzedającego niepodległość na wschód i
zachód, o germanizacji poczty nie wspominając. Natomiast jak sprzedać
gazetę? Wyjaśnię to na przykładzie Gazety Polskiej Codziennie:
Po pierwsze tytuł: "Prokuratura od dwóch lat wiedziała o wybuchach"
- potencjalny kupujący zaczyna się zastanawiać: więc jednak trotyl c4,
dlaczego aż dwa lata? To napewno sprawka Donalda Tuska, co
nieprzypadkowo ma wilcze oczy.
Po drugie: wątek amerykański.
No i mamy, w zależności od potrzeb: amerykańskiego eksperta pracującego
na amerykańskim uniwersytecie, amerykański sprzęt lub amerykańską
firmę, która wykona jakieś badanie. Mimo, że amerykański Prezydent
zainteresowany Smoleńskiem nie jest, mityczna Ameryka jest wyobrażeniem
czegoś lepszego, ziemi obiecanej, luksusu. Świadczą o tym rzesze
turystów zamieszkujących tereny Jackowa czy Green Pointu. W tym
przypadku padło na amerykańską firmę SmallGis, która opracowała
satelitarną mapę ukazującą tzw. wybuchy.
Sprawa trzecia:
Potwierdzenie eksperta mające na celu wzmocnić wiarygodność artykułu.
Tutaj padło na byłego szefa BORu płk Andrzej Pawlikowskiego, który
stwierdził, że coś jest na rzeczy w temacie pożarów a dokładniej
wybuchów.
Po czwarte:niepokazanie
wszystkiego, co ma wzmóc ciekawość. W naszym przypadku będzie to
nieopublikowanie mapy i zdanie się na wiarę w to, co pisze redaktor.
Wyżej wymienione wabiki skłonią do zakupu gazety a w dalszej kolejności do utwierdzenia wiary w zamach.
Jednakże stare przysłowie mówi, że nie
wszystko złoto, co się świeci. Wypucowany kupiony samochód może okazać
się tzw szczepanem, z zakupionego owocu może wypełznąć robal, zaś wizyta
w wiejskiej dyskotece zakończyć się może obitą mordą. Podobnie z
gazetą.
Po pierwsze wybuchy. Trudno, żeby ich nie było, skoro samolot miał ok 10 ton paliwa.
Po drugie amerykańska firma SmallGis. W
Internecie takiej amerykańskiej firmy nie ma. Jest za to polska firma o
tej samej nazwie, dostarczająca m. in. wysoko rozdzielczych ortofotomap satelitarnych (piksel 0,5 m - a nie jak podaje gazeta 0,5 piksela) smallgis.pl/index.php/o-firmie
Po trzecie ekspert. Były szef BORu płk
Andrzej Pawlikowski po odwołaniu go ze stanowiska zajmuje się wyłącznie
krytykowaniem poczynań ekspertów oraz rządu i robi to przede wszystkim w
"mediach smoleńskich"
Natomiast, jeżeli chcemy dowiedzieć się
czegoś o jego kompetencjach, czeka nas rozczarowanie. Internet jest
prawie tak samo wyczyszczony, jak z informacji o karierze Wojciecha
Jasińskiego w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w Płocku. Jednakże
coś znalazłem: "W 2007 r. Biuro Ochrony Rządu
w nadzwyczajnym trybie awansowało na stopnie oficerskie 46 osób. Kursy
oficerskie trwały po 11 dni. Ostatni odbył się dwa tygodnie przed
wyborami". Pomysłodawcą przyspieszonych kursów
był szef BOR płk Andrzej Pawlikowski. Pozostaje w dyspozycji obecnego
szefa BOR. Gazecie nie udało się z nim skontaktować."www.wprost.pl/ar/124114/Oficer-BOR-w-11-dni/No i wyszło, że nie taki ekspert kompetentny, jak go malują.
I na koniec kwestia wybuchów. Po
pierwsze. Na oficjalnym dokumencie pt. Załączniki do Raportu końcowego
Komisji Millera (przypominam, że jest to oficjalny zespół, złożony nie z
cukierników i innych fachowców spoza branży badania wypadków
lotniczych), na stronie 107 czytamy:
Teraz kwestia map z zaznaczonymi
wybuchami. Okazuje się, że w Raporcie Komisji Millera nie ma o nich
mowy. Jest natomiast mowa o pożarach wywołanych wiosennym wypalaniem
traw. Na stronie 194 widzimy:
Zaś na stronie 297:
Powyższy przykład wskazuje, iż niektórzy zapominają, że reklama przede wszystkim nie może wciskać kitu.
czwartek, 13 grudnia 2012
Piekło
Stać się to może za pośrednictwem pielgrzymki kibiców:
Dlaczego piekło? Przypomnijmy, jak było drzewiej:
Jak atrakcja dodatkowa wystąpił Pan Cenckiewicz, który rozdawał autografy.
Słuszną linię ma Jasna Góra.
wtorek, 11 grudnia 2012
Śmierć cukiernika
Człowiek, dla którego polityka jest misją, obywatelski dziennikarz Wszołek Grzegorz zażądał ostatnio: "Śledczy
muszą zbadać, jakim motywem kierował się nożownik na ul. Grochowskiej i
po co miał ze sobą materiał wybuchowy. On nie pasuje do "standardowej"
układanki typowych porachunków biznesowych. "
No i mamy motyw:
"Dotychczasowe ustalenia
śledztwa prowadzą do wniosku, iż z całą pewnością motywem tych zdarzeń,
motywem działania sprawcy były wyłącznie rozliczenia finansowe i brak
konsensusu co do dalszego prowadzenia i formy kierowania spółką, jak
również różnego rodzaju zarzuty wzajemne pomiędzy członkami zarządu, a
dotyczące m.in. spraw przyszłości spółki oraz m.in. personalnych - powiedział Mariusz Piłat, zastępca prokuratora okręgowego Warszawa-Praga"
Wypada jeszcze wyjaśnić kwestę bycia ekspertem. Niestety nie znalazłem ta ani słowa o katastrofach lotniczych
666
Mimo, że przyznał się do winy i złożył
szczegółowe zeznania, sąd go aresztował. Europoseł Wojciechowski rżnie
głupa i winą za atak na cudowny obraz obarcza "Halickich, Palikotów i
Niesiołowskich". Tymczasem młody, wykształcony i z dużego miasta sprawca
z zawodu jest mechanikiem, mieszka w Świdnicy i ma 58 lat. W młodości
objawiła mu się Matka Boska, a przez ostatnie lata pilnie studiował
Ewangelię. Ponadto krzyczał: "Niech się wstydzą ci, co fałszują Ewangelię"
ps. Brunonowi K. podejrzewanemu o
przygotowywanie ataku terrorystycznego grozi do 5 lat więzienia, a
podejrzewana o zabójstwo Katarzyna W. zdążyła odbyć konną sesję
zdjęciową w gazecie, której redaktor naczelny jest ekspertem SDP w
dziedzinie etyki dziennikarskiej.
poniedziałek, 10 grudnia 2012
Przegląd
Za wzniosłymi słowami polityków o wojskowych sukcesach i bezprzykładnej
działalności w akcjach humanitarnych 36. pułku nie szły żadne decyzje w
sprawie nowoczesnego wyposażenia
Kilka tygodni przed katastrofą rządowego Tu-154, na terenie Wojskowego Portu Lotniczego Okęcie w Warszawie odbyły się uroczystości 65. rocznicy utworzenia 36. Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego „Obrońców Warszawy”. W uroczystościach wzięli udział m.in. minister obrony narodowej Bogdan Klich i szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Aleksander Szczygło. Minister Klich w swoim wystąpieniu odwoływał się do wspaniałych kart historii polskiego lotnictwa: „90 lat lotniczej tradycji zapewniło nam nie tylko międzynarodową renomę, ale i szerokie otwarcie na świat”. Dziś te słowa brzmią nadzwyczaj gorzko. O lotnikach świat dowiedział się w szczególnie tragicznych okolicznościach.
W wysokich sferach
Podstawowym celem działania 36. SPLT jest organizacja i realizacja przelotów samolotami najważniejszych osób w państwie. Z rządowej floty mogą korzystać prezydent, premier, ministrowie, marszałkowie Sejmu i Senatu, członkowie rządowych delegacji, przedstawiciele MON, Sztabu Generalnego WP, dowództwa Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej. Zakres odpowiedzialności spoczywający na żołnierzach pułku jest ogromny.
– Pułk dla pilotów jest najlepszą drogą kariery. Trafiają tam najlepsi z najlepszych – uważa Krzysztof Zalewski, dziennikarz miesięcznika „Lotnictwo”. Rekrutacja pilotów do 36. pułku nie przewiduje specjalnych procedur. Adepci szkół lotniczych, najczęściej dęblińskiej Szkoły Orląt, są powoływani na podstawie wybitnych osiągnięć. Zanim młody lotnik sam poprowadzi rządową maszynę z najważniejszymi osobami w państwie na pokładzie, musi odbyć kilkuletnie szkolenie pod okiem doświadczonego pilota instruktora. Za niezbędne minimum nauki przyjmuje się okres od trzech do czterech lat.
– Misja wożenia VIP-ów odbywa się w ramach zadań bojowych. To nie jest tak, że niedoświadczony podporucznik od razu trafia za stery. Najpierw musi posiedzieć po prawej stronie. Po lewej zawsze siedzi doświadczony pilot. Pierwsze loty szkoleniowe przebiegają przy pustym pokładzie – mówi Tomasz Białoszewski, ekspert ds. lotnictwa. Przy każdej okazji politycy podkreślali zaufanie do profesjonalizmu, zaangażowania i odpowiedzialności pilotów rządowych. Prezydent Aleksander Kwaśniewski określił ich pracę jako „nieustanne obracanie się wśród wysokich sfer”. Dosłownie i w przenośni.
Uziemieni...
Na jubileuszu jednostki poli-tycy w przemówieniach podkreślali wojskowe sukcesy i bezprzykładną działalność w akcjach humanitarnych na całym świecie. Samoloty 36. pułku latały z pomocą do zniszczonej przez tsunami Sri Lanki, wiozły pomoc mieszkańcom Afganistanu, Iraku i Haiti. Jednak za wzniosłymi słowami nie szły żadne decyzje w sprawie nowoczesnego wyposażenia zasłużonej jednostki. Politycy zaczęli korzystać z rejsowych linii cywilnych.
W styczniu br. samolot z 54 polskimi strażakami wspierającymi dotknięte trzęsieniem ziemi Haiti został uziemiony na lotnisku w Port-au-Prince. Komunikat szefa sztabu 36. pułku brzmiał: „Awarii uległ system sterowania”. Naprawa trwała kilkanaście godzin. Kilka lat wcześniej problemy z Tu-154 dotknęły premiera Marka Belkę i prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Premier Belka zmuszony był przesiąść się do rejsowego samolotu chińskich linii lotniczych. Podczas podróży na szczyt Azja-Europa w 2004 r. po planowym lądowaniu w chińskim Kunmingu przy ponownym starcie z jednego z silników zaczęły się wydobywać kłęby dymu. Wysiadł agregat rozruchowy silnika. Na lotnisku w Wiedniu przez kilka godzin na zastępczy samolot oczekiwał Aleksander Kwaśniewski. Tupolew, którym leciał, z powodu awarii akumulatorów został wyłączony z ruchu. W grudniu 2008 r., po awarii rządowej tutki na lotnisku w Ułan Bator, z prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie, premier Donald Tusk zapowiedział rezygnację z przewlekłych procedur przetargowych i zapewnił, że w ciągu kilku tygodni zapadnie decyzja w sprawie zakupu nowego taboru lotniczego. Lotnicy z 36. pułku na nowe maszyny czekają do dziś.
...i oderwani od ziemi
Krzysztof Zalewski z miesięcznika „Lotnictwo” twierdzi, że w części polskiego lotnictwa panuje swoisty dysonans technologiczny. – Remonty rosyjskich samolotów dokonywane są wprawdzie w Moskwie, ale pod kątem świata zachodniego, na który w ostatnich latach nasze lotnictwo jest zorientowane. Lotnisko w Smoleńsku niestety nie dysponuje zachodnimi standardami obsługi lotów, nie dość, że wojskowe i niedostosowane do samolotów cywilnych, to jeszcze należy do innej tradycji technologicznej.
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Władysław Stasiak o tupolewach mówił pogardliwie „kukuruźniki na korbę”, oceniając tym samym ich stan i zaawansowanie techniczne. Ministerstwo Obrony Narodowej wielokrotnie, a szczególnie przy każdej poważniejszej awarii, usprawiedliwiało się w odpowiedzi naoskarżenia o narażanie czołowych polityków na niebezpieczeństwo. Resort obrony przyznawał również, że eksploatacja tupolewów jest zbyt droga, a samoloty są zbyt głośne i bardzo niewygodne zarówno dla pasażerów, jak i załogi. Jednocześnie mają niewątpliwe zalety: są duże, potrafią zmieścić ponad setkę osób na pokładzie i należą do najszybszych w swojej klasie. Jakby zapomniano, że europejskie lotniska zezwalają na lądowanie naszych rządowych Tu-154 tylko w drodze wyjątku. Sami Rosjanie musieli zrezygnować z używania tego typu samolotów w rejsach międzynarodowych. Koszt podróży na tej samej trasie o wiele większym jumbo jetem jest niewiele wyższy niż Tu-154.
Powodów do wycofania samolotów przed ukończeniem okresu użytkowania w 2014 i w 2015 r. MON jednak nie znalazło. Płk Tomasz Pietrzak, który w sierpniu 2008 r. ustąpił ze stanowiska dowódcy 36. Specjalnego Pułku Transportowego, mówi: – Wielokrotnie występowaliśmy do ministerstwa z różnymi sprawami, np. z prośbą o dofinansowanie szkolenia na licencję pilota.
Uzyskaliśmy negatywną opinię, a większość pism, które wysłałem, do dziś pozostała bez odpowiedzi.
Propozycje płk. Tomasza Pietrzaka, które zmieniały sposób weryfikacji lotników, uzasadniały wymianę samolotów na nowsze i zakładały przejście na cywilne, bezpieczniejsze dla pasażerów procedury, zostały w MON zlekceważone. – Chciałem, żeby piloci zdobywali licencję przed prawdziwą komisją, a nie przed kolegami. Weryfikacja przed monitorem komputera jest rzetelna. Komputer nie skłamie. Chciałem wymienić w końcu sprzęt na bardziej nowoczesny – mówi płk Pietrzak.
Znaczna część odeszła
„Poświęcenie, sumienność, odwaga, profesjonalizm, a przede wszystkim stała gotowość do realizacji zadań cechują niezmiennie waszą służbę dla ojczyzny”, napisał w jubileuszowym liście do żołnierzy 36. pułku prezydent Lech Kaczyński.
W sierpniu 2008 r. dziesięciu lotników opuściło pułk w geście protestu przeciwko polityce MON, które nie zamierzało wprowadzić postulowanych przez ich dowódcę zmian. Nieoficjalnie mówiło się, że powodem były niskie zarobki w stosunku do rynku lotnictwa cywilnego, a także wyjątkowa dyspozycyjność lotników wobec usługobiorców. Kilku publicystów zajmujących się problematyką lotnictwa uważa nawet, że ci, którzy odeszli, zostali do tego skłonieni.
Dla Dowództwa Sił Powietrznych problemu nie było. W specjalnym komunikacie z 25 listopada 2008 r. rzecznik dowództwa informował, że „ciągłość procesów dowodzenia, szkolenia i wykonywania zadań w pułku zostanie zachowana”.
Rok później ppłk Dariusz Sienkiewicz z 36. pułku uspokajał, że w wyniku „uruchomionego programu zachęt do pułku przyszło trzech kolejnych pilotów z innych jednostek, a następnych trzech dołączyło zaraz po ukończeniu szkoły oficerskiej w Dęblinie. Braki, które mieliśmy, zostały zażegnane”. Tłem wypowiedzi ppłk. Sienkiewicza była niemożność użycia Tu-154 przez prezydenta z powodu choroby kpt. Arkadiusza Protasiuka (pilota samolotu rozbitego pod Smoleńskiem). Minister Klich poinformował Kancelarię Prezydencką, że nie ma nikogo w zastępstwie. Całą sprawę odebrano politycznie, opozycja od razu oskarżyła rząd o torpedowanie prac głowy państwa. Awantura o prawo pierwszeństwa w korzystaniu z rządowej tutki wywołała wojnę pomiędzy prezydentem a rządem. Dopiero wówczas padła propozycja powołania dodatkowej, zastępczej załogi, ale to wymagałoby dłuższego czasu na wyszkolenie pilotów.
śmierć kosi lotników
23 stycznia 2008 r. o godz. 19.07 przy podchodzeniu do lądowania na lotnisku w Mirosławcu z powodu błędu załogi runął na ziemię samolot transportowy CASA C-295 z 13. Eskadry Lotnictwa Transportowego w Krakowie. Na miejscu zginęło 20 wracających nim z narady w Warszawie lotników. Przeprowadzone śledztwo ujawniło nonszalancję, lekceważenie obowiązków i złamanie wszystkich procedur bezpieczeństwa przez doświadczonych oficerów sił powietrznych. Za sterami samolotu posadzono młodego pilota, niedoświadczonego w prowadzeniu samolotu w trudnych warunkach atmosferycznych. Na pokładzie jednego samolotu leciało razem kilku dowódców, czego w warunkach bojowych, a w takim kierunku szkoli się pilotów, nigdy nie należy czynić
27 lutego 2009 r. w Szadłowicach niedaleko Inowrocławia rozbił się wojskowy śmigłowiec
Mi-24. Zginął doświadczony pilot, por. Robert Wagner, wielokrotnie uczestniczący w misjach pokojowych z udziałem polskiego wojska. Miesiąc później na wojskowym lotnisku w Babich Dołach rozbiła się bryza należąca do Marynarki Wojennej. Cztery osoby poniosły śmierć na miejscu. 10 kwietnia podczas próby wylądowania na lotnisku w Smoleńsku spadł rządowy tupolew. Zginęło 96 osób.
Na wypadek śmierci dowódców wojskowe regulaminy przewidują, że ich miejsca zajmują pierwsi zastępcy. Dotychczasowego dowódcę Sił Powietrznych, gen. broni Andrzeja Błasika, zastąpi gen. dywizji Krzysztof Załęski. Gen. Załęski jest osobą bardzo lubianą i szanowaną, ale nie jest pilotem, dlatego jego rozumienie specyfiki zawodu pilota, realizacji niezbędnych potrzeb jest podawane w wątpliwość. Nalegający na zachowanie anonimowości rozmówca stwierdza bez ogródek, że to nieporozumienie, a już na pewno nie gwarantuje koniecznych zmian, które zapewnią bezpieczeństwo rządowych lotów.
Przypuszczenia
Odczyt z czarnych skrzynek Tu-154, który rozbił się pod Smoleńskiem, jeszcze nie został opublikowany. Wiele wskazuje jednak na to, że załoga na chwilę przed śmiercią zdawała sobie sprawę, że to już koniec. O błędzie pilotów ostatnio coraz częściej mówią media i część specjalistów. Winą za wypadek obarcza pilotów i cały system zarządzania polskim lotnictwem Tomasz Hypki, sekretarz Krajowej Rady Lotnictwa.
– To polska strona odpowiada za tę katastrofę. Głównie organizatorzy. Załoga też podjęła ryzykowną decyzję. Zamiast starego i słabo wyposażonego lotniska w Smoleńsku mogli wybrać inne, np. w Mińsku lub w Moskwie. O wyborze niebezpiecznego lotniska zadecydowały względy polityczne. Bliskość Katynia i rocznicowe obchody. Z tej tragedii trzeba wyciągnąć wnioski – mówi.
Dariusz Szpineta, lotnik i prezes Aviation Asset Management, uważa, że zbyt pochopnie przypisuje się pilotom popełnienie błędów. – Z wszelkimi ocenami przyczyn wypadku należy powstrzymać się do publikacji zawartości czarnych skrzynek – dodaje.
– Wzbraniałbym się przed zbyt pochopnym osądzaniem pilotów, chociaż niczego wykluczyć nie można. Ich doświadczenie bez wątpienia pozwala wierzyć w ich umiejętności. Byłem na lotnisku w Smoleńsku i wiem, że najgorzej wyposażone nie jest, na pewno umożliwiało sprawną komunikację pomiędzy wieżą a kokpitem. To mogła być również awaria samolotu lub błąd kontrolera lotu. Te samoloty były szybkie, ale nie najsilniejsze. Przy nagłym podchodzeniu w górę, przy przekraczaniu tzw. drugiego kręgu silnik wymaga ogromnie dużej mocy, jeśli jej nie dostanie, samolot nurkuje w dół, spada na ziemię.
-----------------------------------
Członkowie załogi, którzy zginęli w katastrofie samolotu Tu-154
Dowódca załogi: kpt. pil. Arkadiusz Protasiuk
Drugi pilot: mjr pil. Robert Grzywna
Nawigator: por. pil. Artur Ziętek
Technik pokładowy: chor. Andrzej Michalak
Personel pokładowy: Barbara Maciejczyk
Personel pokładowy: Justyna Moniuszko
Personel pokładowy: Natalia Januszko
Tradycja zobowiązuje
25 lutego 1945 r. rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego powołano do życia 6. Samodzielną Eskadrę Transportową w oparciu o żołnierzy Specjalnej Eskadry Lotniczej „OsNaz”. Rok później przemianowano jednostkę na Rządową Eskadrę Transportową, a w 1947 r. po kolejnej reorganizacji stała się ona Specjalnym Pułkiem Lotniczym. 1 kwietnia 1974 r. jednostkę przemianowano na 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego. Decyzją ministra obrony narodowej 25 lutego 1995 r. wręczono jednostce nowy sztandar, rozszerzając jej tradycję o okres historii polskiego lotnictwa z II Rzeczypospolitej i II wojny światowej, w tym słynnego 301. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Pomorskiej” im. Obrońców Warszawy, od nazwy którego 11 lat później przyjęła przydomek i odtąd nazywa się 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego „Obrońców Warszawy”.
"Przegląd" z 2010
"Czy przemówią czarne skrzynki?
W Smoleńsku trwają badania nad ustaleniem przyczyn katastrofy samolotu Tu-154. Na miejscu tragedii są też przedstawiciele naszej Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Przewodniczący PKBWL, płk dr Edmund Klich, mówi: – Prace komisji w Smoleńsku prowadzone są codziennie do późnego wieczora. Niewykluczone, że o tym, dlaczego doszło do tego wypadku, będziemy mogli rozmawiać nie wcześniej niż nawet za dwa miesiące. Przy badaniu przyczyn została przyjęta procedura według załącznika nr 13 pt. „Badanie wypadków i incydentów lotniczych” do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z Chicago. Są to typowe, cywilne przepisy, stosowane powszechnie na całym świecie, gdy dojdzie do wypadku.
Konwencja chicagowska zawiera szczegółowe reguły ruchu powietrznego. Określone są również zasady podchodzenia do lądowania w warunkach ograniczonej widoczności. – Tu nie ma dowolności, wszystkie parametry poddawane są analizie. Procedury podejścia musi znać każdy pilot – podkreśla płk Klich.
Na pytanie, czy podczas tragicznego lotu przestrzegano tych procedur, może odpowiedzieć analiza trzech czarnych skrzynek. Czy poznamy wszystkie ich zapisy? Przepisy wspomnianej przez płk. Klicha konwencji chicagowskiej mówią, że państwo prowadzące badania wypadku może udostępnić wyniki dla celów niemających związku z badaniem tego wypadku (czyli np. mediom) tylko wtedy, gdy uzna, że ich ujawnienie jest ważniejsze niż negatywne skutki mogące wyniknąć dla danego kraju oraz w skali międzynarodowej. Chodzi tu zwłaszcza o upublicznianie takich danych jak korespondencja związana z feralnym lotem, informacje medyczne i prywatne dotyczące osób uczestniczących w wypadku, nagrania z pokładowych rejestratorów mowy.
To dość szczególny przepis, nie ma on jednak na celu ukrywania szczegółów, które mogłyby okazać się niewygodne dla władz – i z pewnością nie zostanie teraz zastosowany. Chodzi o dobro osób udzielających informacji na temat katastrofy, jej ewentualnych świadków (jeśli przeżyli). Gdyby zebrane dane zostały użyte w sposób dla nich niekorzystny – np. do wytoczenia postępowania cywilnego – w przyszłości byłoby trudno o wyczerpujące i szczere zeznania."
Kilka tygodni przed katastrofą rządowego Tu-154, na terenie Wojskowego Portu Lotniczego Okęcie w Warszawie odbyły się uroczystości 65. rocznicy utworzenia 36. Specjalnego Pułku Lotnictwa Transportowego „Obrońców Warszawy”. W uroczystościach wzięli udział m.in. minister obrony narodowej Bogdan Klich i szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Aleksander Szczygło. Minister Klich w swoim wystąpieniu odwoływał się do wspaniałych kart historii polskiego lotnictwa: „90 lat lotniczej tradycji zapewniło nam nie tylko międzynarodową renomę, ale i szerokie otwarcie na świat”. Dziś te słowa brzmią nadzwyczaj gorzko. O lotnikach świat dowiedział się w szczególnie tragicznych okolicznościach.
W wysokich sferach
Podstawowym celem działania 36. SPLT jest organizacja i realizacja przelotów samolotami najważniejszych osób w państwie. Z rządowej floty mogą korzystać prezydent, premier, ministrowie, marszałkowie Sejmu i Senatu, członkowie rządowych delegacji, przedstawiciele MON, Sztabu Generalnego WP, dowództwa Wojsk Lądowych, Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej. Zakres odpowiedzialności spoczywający na żołnierzach pułku jest ogromny.
– Pułk dla pilotów jest najlepszą drogą kariery. Trafiają tam najlepsi z najlepszych – uważa Krzysztof Zalewski, dziennikarz miesięcznika „Lotnictwo”. Rekrutacja pilotów do 36. pułku nie przewiduje specjalnych procedur. Adepci szkół lotniczych, najczęściej dęblińskiej Szkoły Orląt, są powoływani na podstawie wybitnych osiągnięć. Zanim młody lotnik sam poprowadzi rządową maszynę z najważniejszymi osobami w państwie na pokładzie, musi odbyć kilkuletnie szkolenie pod okiem doświadczonego pilota instruktora. Za niezbędne minimum nauki przyjmuje się okres od trzech do czterech lat.
– Misja wożenia VIP-ów odbywa się w ramach zadań bojowych. To nie jest tak, że niedoświadczony podporucznik od razu trafia za stery. Najpierw musi posiedzieć po prawej stronie. Po lewej zawsze siedzi doświadczony pilot. Pierwsze loty szkoleniowe przebiegają przy pustym pokładzie – mówi Tomasz Białoszewski, ekspert ds. lotnictwa. Przy każdej okazji politycy podkreślali zaufanie do profesjonalizmu, zaangażowania i odpowiedzialności pilotów rządowych. Prezydent Aleksander Kwaśniewski określił ich pracę jako „nieustanne obracanie się wśród wysokich sfer”. Dosłownie i w przenośni.
Uziemieni...
Na jubileuszu jednostki poli-tycy w przemówieniach podkreślali wojskowe sukcesy i bezprzykładną działalność w akcjach humanitarnych na całym świecie. Samoloty 36. pułku latały z pomocą do zniszczonej przez tsunami Sri Lanki, wiozły pomoc mieszkańcom Afganistanu, Iraku i Haiti. Jednak za wzniosłymi słowami nie szły żadne decyzje w sprawie nowoczesnego wyposażenia zasłużonej jednostki. Politycy zaczęli korzystać z rejsowych linii cywilnych.
W styczniu br. samolot z 54 polskimi strażakami wspierającymi dotknięte trzęsieniem ziemi Haiti został uziemiony na lotnisku w Port-au-Prince. Komunikat szefa sztabu 36. pułku brzmiał: „Awarii uległ system sterowania”. Naprawa trwała kilkanaście godzin. Kilka lat wcześniej problemy z Tu-154 dotknęły premiera Marka Belkę i prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. Premier Belka zmuszony był przesiąść się do rejsowego samolotu chińskich linii lotniczych. Podczas podróży na szczyt Azja-Europa w 2004 r. po planowym lądowaniu w chińskim Kunmingu przy ponownym starcie z jednego z silników zaczęły się wydobywać kłęby dymu. Wysiadł agregat rozruchowy silnika. Na lotnisku w Wiedniu przez kilka godzin na zastępczy samolot oczekiwał Aleksander Kwaśniewski. Tupolew, którym leciał, z powodu awarii akumulatorów został wyłączony z ruchu. W grudniu 2008 r., po awarii rządowej tutki na lotnisku w Ułan Bator, z prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie, premier Donald Tusk zapowiedział rezygnację z przewlekłych procedur przetargowych i zapewnił, że w ciągu kilku tygodni zapadnie decyzja w sprawie zakupu nowego taboru lotniczego. Lotnicy z 36. pułku na nowe maszyny czekają do dziś.
...i oderwani od ziemi
Krzysztof Zalewski z miesięcznika „Lotnictwo” twierdzi, że w części polskiego lotnictwa panuje swoisty dysonans technologiczny. – Remonty rosyjskich samolotów dokonywane są wprawdzie w Moskwie, ale pod kątem świata zachodniego, na który w ostatnich latach nasze lotnictwo jest zorientowane. Lotnisko w Smoleńsku niestety nie dysponuje zachodnimi standardami obsługi lotów, nie dość, że wojskowe i niedostosowane do samolotów cywilnych, to jeszcze należy do innej tradycji technologicznej.
Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Władysław Stasiak o tupolewach mówił pogardliwie „kukuruźniki na korbę”, oceniając tym samym ich stan i zaawansowanie techniczne. Ministerstwo Obrony Narodowej wielokrotnie, a szczególnie przy każdej poważniejszej awarii, usprawiedliwiało się w odpowiedzi naoskarżenia o narażanie czołowych polityków na niebezpieczeństwo. Resort obrony przyznawał również, że eksploatacja tupolewów jest zbyt droga, a samoloty są zbyt głośne i bardzo niewygodne zarówno dla pasażerów, jak i załogi. Jednocześnie mają niewątpliwe zalety: są duże, potrafią zmieścić ponad setkę osób na pokładzie i należą do najszybszych w swojej klasie. Jakby zapomniano, że europejskie lotniska zezwalają na lądowanie naszych rządowych Tu-154 tylko w drodze wyjątku. Sami Rosjanie musieli zrezygnować z używania tego typu samolotów w rejsach międzynarodowych. Koszt podróży na tej samej trasie o wiele większym jumbo jetem jest niewiele wyższy niż Tu-154.
Powodów do wycofania samolotów przed ukończeniem okresu użytkowania w 2014 i w 2015 r. MON jednak nie znalazło. Płk Tomasz Pietrzak, który w sierpniu 2008 r. ustąpił ze stanowiska dowódcy 36. Specjalnego Pułku Transportowego, mówi: – Wielokrotnie występowaliśmy do ministerstwa z różnymi sprawami, np. z prośbą o dofinansowanie szkolenia na licencję pilota.
Uzyskaliśmy negatywną opinię, a większość pism, które wysłałem, do dziś pozostała bez odpowiedzi.
Propozycje płk. Tomasza Pietrzaka, które zmieniały sposób weryfikacji lotników, uzasadniały wymianę samolotów na nowsze i zakładały przejście na cywilne, bezpieczniejsze dla pasażerów procedury, zostały w MON zlekceważone. – Chciałem, żeby piloci zdobywali licencję przed prawdziwą komisją, a nie przed kolegami. Weryfikacja przed monitorem komputera jest rzetelna. Komputer nie skłamie. Chciałem wymienić w końcu sprzęt na bardziej nowoczesny – mówi płk Pietrzak.
Znaczna część odeszła
„Poświęcenie, sumienność, odwaga, profesjonalizm, a przede wszystkim stała gotowość do realizacji zadań cechują niezmiennie waszą służbę dla ojczyzny”, napisał w jubileuszowym liście do żołnierzy 36. pułku prezydent Lech Kaczyński.
W sierpniu 2008 r. dziesięciu lotników opuściło pułk w geście protestu przeciwko polityce MON, które nie zamierzało wprowadzić postulowanych przez ich dowódcę zmian. Nieoficjalnie mówiło się, że powodem były niskie zarobki w stosunku do rynku lotnictwa cywilnego, a także wyjątkowa dyspozycyjność lotników wobec usługobiorców. Kilku publicystów zajmujących się problematyką lotnictwa uważa nawet, że ci, którzy odeszli, zostali do tego skłonieni.
Dla Dowództwa Sił Powietrznych problemu nie było. W specjalnym komunikacie z 25 listopada 2008 r. rzecznik dowództwa informował, że „ciągłość procesów dowodzenia, szkolenia i wykonywania zadań w pułku zostanie zachowana”.
Rok później ppłk Dariusz Sienkiewicz z 36. pułku uspokajał, że w wyniku „uruchomionego programu zachęt do pułku przyszło trzech kolejnych pilotów z innych jednostek, a następnych trzech dołączyło zaraz po ukończeniu szkoły oficerskiej w Dęblinie. Braki, które mieliśmy, zostały zażegnane”. Tłem wypowiedzi ppłk. Sienkiewicza była niemożność użycia Tu-154 przez prezydenta z powodu choroby kpt. Arkadiusza Protasiuka (pilota samolotu rozbitego pod Smoleńskiem). Minister Klich poinformował Kancelarię Prezydencką, że nie ma nikogo w zastępstwie. Całą sprawę odebrano politycznie, opozycja od razu oskarżyła rząd o torpedowanie prac głowy państwa. Awantura o prawo pierwszeństwa w korzystaniu z rządowej tutki wywołała wojnę pomiędzy prezydentem a rządem. Dopiero wówczas padła propozycja powołania dodatkowej, zastępczej załogi, ale to wymagałoby dłuższego czasu na wyszkolenie pilotów.
śmierć kosi lotników
23 stycznia 2008 r. o godz. 19.07 przy podchodzeniu do lądowania na lotnisku w Mirosławcu z powodu błędu załogi runął na ziemię samolot transportowy CASA C-295 z 13. Eskadry Lotnictwa Transportowego w Krakowie. Na miejscu zginęło 20 wracających nim z narady w Warszawie lotników. Przeprowadzone śledztwo ujawniło nonszalancję, lekceważenie obowiązków i złamanie wszystkich procedur bezpieczeństwa przez doświadczonych oficerów sił powietrznych. Za sterami samolotu posadzono młodego pilota, niedoświadczonego w prowadzeniu samolotu w trudnych warunkach atmosferycznych. Na pokładzie jednego samolotu leciało razem kilku dowódców, czego w warunkach bojowych, a w takim kierunku szkoli się pilotów, nigdy nie należy czynić
27 lutego 2009 r. w Szadłowicach niedaleko Inowrocławia rozbił się wojskowy śmigłowiec
Mi-24. Zginął doświadczony pilot, por. Robert Wagner, wielokrotnie uczestniczący w misjach pokojowych z udziałem polskiego wojska. Miesiąc później na wojskowym lotnisku w Babich Dołach rozbiła się bryza należąca do Marynarki Wojennej. Cztery osoby poniosły śmierć na miejscu. 10 kwietnia podczas próby wylądowania na lotnisku w Smoleńsku spadł rządowy tupolew. Zginęło 96 osób.
Na wypadek śmierci dowódców wojskowe regulaminy przewidują, że ich miejsca zajmują pierwsi zastępcy. Dotychczasowego dowódcę Sił Powietrznych, gen. broni Andrzeja Błasika, zastąpi gen. dywizji Krzysztof Załęski. Gen. Załęski jest osobą bardzo lubianą i szanowaną, ale nie jest pilotem, dlatego jego rozumienie specyfiki zawodu pilota, realizacji niezbędnych potrzeb jest podawane w wątpliwość. Nalegający na zachowanie anonimowości rozmówca stwierdza bez ogródek, że to nieporozumienie, a już na pewno nie gwarantuje koniecznych zmian, które zapewnią bezpieczeństwo rządowych lotów.
Przypuszczenia
Odczyt z czarnych skrzynek Tu-154, który rozbił się pod Smoleńskiem, jeszcze nie został opublikowany. Wiele wskazuje jednak na to, że załoga na chwilę przed śmiercią zdawała sobie sprawę, że to już koniec. O błędzie pilotów ostatnio coraz częściej mówią media i część specjalistów. Winą za wypadek obarcza pilotów i cały system zarządzania polskim lotnictwem Tomasz Hypki, sekretarz Krajowej Rady Lotnictwa.
– To polska strona odpowiada za tę katastrofę. Głównie organizatorzy. Załoga też podjęła ryzykowną decyzję. Zamiast starego i słabo wyposażonego lotniska w Smoleńsku mogli wybrać inne, np. w Mińsku lub w Moskwie. O wyborze niebezpiecznego lotniska zadecydowały względy polityczne. Bliskość Katynia i rocznicowe obchody. Z tej tragedii trzeba wyciągnąć wnioski – mówi.
Dariusz Szpineta, lotnik i prezes Aviation Asset Management, uważa, że zbyt pochopnie przypisuje się pilotom popełnienie błędów. – Z wszelkimi ocenami przyczyn wypadku należy powstrzymać się do publikacji zawartości czarnych skrzynek – dodaje.
– Wzbraniałbym się przed zbyt pochopnym osądzaniem pilotów, chociaż niczego wykluczyć nie można. Ich doświadczenie bez wątpienia pozwala wierzyć w ich umiejętności. Byłem na lotnisku w Smoleńsku i wiem, że najgorzej wyposażone nie jest, na pewno umożliwiało sprawną komunikację pomiędzy wieżą a kokpitem. To mogła być również awaria samolotu lub błąd kontrolera lotu. Te samoloty były szybkie, ale nie najsilniejsze. Przy nagłym podchodzeniu w górę, przy przekraczaniu tzw. drugiego kręgu silnik wymaga ogromnie dużej mocy, jeśli jej nie dostanie, samolot nurkuje w dół, spada na ziemię.
-----------------------------------
Członkowie załogi, którzy zginęli w katastrofie samolotu Tu-154
Dowódca załogi: kpt. pil. Arkadiusz Protasiuk
Drugi pilot: mjr pil. Robert Grzywna
Nawigator: por. pil. Artur Ziętek
Technik pokładowy: chor. Andrzej Michalak
Personel pokładowy: Barbara Maciejczyk
Personel pokładowy: Justyna Moniuszko
Personel pokładowy: Natalia Januszko
Tradycja zobowiązuje
25 lutego 1945 r. rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego powołano do życia 6. Samodzielną Eskadrę Transportową w oparciu o żołnierzy Specjalnej Eskadry Lotniczej „OsNaz”. Rok później przemianowano jednostkę na Rządową Eskadrę Transportową, a w 1947 r. po kolejnej reorganizacji stała się ona Specjalnym Pułkiem Lotniczym. 1 kwietnia 1974 r. jednostkę przemianowano na 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego. Decyzją ministra obrony narodowej 25 lutego 1995 r. wręczono jednostce nowy sztandar, rozszerzając jej tradycję o okres historii polskiego lotnictwa z II Rzeczypospolitej i II wojny światowej, w tym słynnego 301. Dywizjonu Bombowego „Ziemi Pomorskiej” im. Obrońców Warszawy, od nazwy którego 11 lat później przyjęła przydomek i odtąd nazywa się 36. Specjalny Pułk Lotnictwa Transportowego „Obrońców Warszawy”.
"Przegląd" z 2010
"Czy przemówią czarne skrzynki?
W Smoleńsku trwają badania nad ustaleniem przyczyn katastrofy samolotu Tu-154. Na miejscu tragedii są też przedstawiciele naszej Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Przewodniczący PKBWL, płk dr Edmund Klich, mówi: – Prace komisji w Smoleńsku prowadzone są codziennie do późnego wieczora. Niewykluczone, że o tym, dlaczego doszło do tego wypadku, będziemy mogli rozmawiać nie wcześniej niż nawet za dwa miesiące. Przy badaniu przyczyn została przyjęta procedura według załącznika nr 13 pt. „Badanie wypadków i incydentów lotniczych” do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym z Chicago. Są to typowe, cywilne przepisy, stosowane powszechnie na całym świecie, gdy dojdzie do wypadku.
Konwencja chicagowska zawiera szczegółowe reguły ruchu powietrznego. Określone są również zasady podchodzenia do lądowania w warunkach ograniczonej widoczności. – Tu nie ma dowolności, wszystkie parametry poddawane są analizie. Procedury podejścia musi znać każdy pilot – podkreśla płk Klich.
Na pytanie, czy podczas tragicznego lotu przestrzegano tych procedur, może odpowiedzieć analiza trzech czarnych skrzynek. Czy poznamy wszystkie ich zapisy? Przepisy wspomnianej przez płk. Klicha konwencji chicagowskiej mówią, że państwo prowadzące badania wypadku może udostępnić wyniki dla celów niemających związku z badaniem tego wypadku (czyli np. mediom) tylko wtedy, gdy uzna, że ich ujawnienie jest ważniejsze niż negatywne skutki mogące wyniknąć dla danego kraju oraz w skali międzynarodowej. Chodzi tu zwłaszcza o upublicznianie takich danych jak korespondencja związana z feralnym lotem, informacje medyczne i prywatne dotyczące osób uczestniczących w wypadku, nagrania z pokładowych rejestratorów mowy.
To dość szczególny przepis, nie ma on jednak na celu ukrywania szczegółów, które mogłyby okazać się niewygodne dla władz – i z pewnością nie zostanie teraz zastosowany. Chodzi o dobro osób udzielających informacji na temat katastrofy, jej ewentualnych świadków (jeśli przeżyli). Gdyby zebrane dane zostały użyte w sposób dla nich niekorzystny – np. do wytoczenia postępowania cywilnego – w przyszłości byłoby trudno o wyczerpujące i szczere zeznania."
The best of s24
Lubczasopismo "Nora Kreta" znane jest z prawdziwej prawdy i wyważonych opinii.
Podobnie, jak jego założyciel legionnaire.salon24.pl
niedziela, 9 grudnia 2012
Ewa Stankiewicz
Nie wiem, z kim Pani Stankiewicz
komentuje odpowiedź Białego Domu na petycję ws. międzynarodowj komisji
smoleńskiej (do odsłuchania poniżej). Jednakże takiego bełkotu dawno nie
słyszałem. I stwierdzam to jako wnikliwy obserwator drugiego obiegu,
który różne rzeczy widział. Stankiewicz, jak sama twierdzi, "musi naprawić to, co zepsuł Tusk, czyli umiędzynarodowić śledztwo". Ponadto zarzuca Obamie manipulację lub niewiedzę.
kliknij na głośnik
Nie wiem, kogo reprezentuje Ewa
Stankiewicz, skoro chce umiędzynarodowić śledztwo i jakie ma ku temu
kompetencje. Jest to tym bardziej dziwne, iż sam Jarosław Kaczyński nie
życzy sobie międzynarodowej komisji, co ostatnio stwierdził tutaj:(www.popler.tv/PrawoiSprawiedliwosc/51818#52336 - 2 min. i 15s.)
Podsumowując, ciekawi mnie, na czyje
zlecenie działa Stankiewicz i jaki ma w tym cel? Bo wg mnie wygląda to
na jakieś szaleństwo, ewentualnie pomysł na biznes.
Opole
Po dosyć wyważonym występie w Zielonej
Górze, Jarosław Kaczyński znowu powrócił do jątrzenia, insynuacji i
niedopowiedzeń. Tym razem w Opolu dostało się Mniejszości Niemieckiej.
Prezes zapowiedział, że gdy wygra wybory, zażąda równych praw
mniejszości niemieckiej w Polsce oraz Polaków w Niemczech. Z tego co się
orientuję, Polacy do Niemiec jeżdżą dobrowolnie i głównie zarobkowo.
Zaś Niemcy mieszkający w Polsce żyją tu od urodzenia,bo przecież Opole
było kiedyś niemieckie. I przez to mają status mniejszości narodowej.
Nie przyjechali tu dobrowolnie, w celach zarobkowych. Wzmożeni moralnie
mogą mnie nazwać ukrytą opcją niemiecką, ale uważam, że porównywanie
sytuacji Polaków w Niemczech i Niemców w Polsce jest ignoranctwem i
głupotą. Podobnie jak straszenie germanizacją polskich rzeczy. Doktor
prawa powinien wiedzieć, jaki w Konstytucji RP zapisany jest język
urzędowy. I doktor prawa powinien w Niemczech walczyć o prawa Polaków a
nie ograniczać prawa Mniejszości Niemieckiej w Polsce w ramach zemsty.
Jak można być takim aspołecznym?
Co do kłamstw i insynuacji: sugerowanie
fałszerstwa wyborczego przez PO, przypisywanie Rządowi RP przyczynienia
się do zwolnienia dziennikarzy "prawicowych" i pouczanie właściciela
prywatnego wydawnictwa. Wiarę w zamach smoleński i narzekanie na rząd
pomijam. I jeszcze jedno. Ma powstać Telewizja PiSowska i Muzeum Brata.
Po otrzymaniu pamiątkowej szabli Prezes wyraził nadzieję, że wojna
polsko-polska się skończy.
- www.popler.tv/PrawoiSprawiedliwosc/51818#52326
- www.popler.tv/PrawoiSprawiedliwosc/51818#52332
- www.popler.tv/PrawoiSprawiedliwosc/51818#52334
- www.popler.tv/PrawoiSprawiedliwosc/51818#52336
Podsumowanie. Ciężko jest mi wyobrazić
sobie Premiera Kaczyńskiego rządzącego Polską. Na Niemcy jest obrażony,
na Rosję również. Jeszcze Czesi i Słowacy w niczym mu nie podpadli.
Choć, ostatnio mordowali Polaków skażonym alkoholem...Kto wie, może
usłyszymy o tym na następnym seansie.
wtorek, 4 grudnia 2012
Warszawa, dnia 18 grudnia 1981 r.
„Warszawa, dnia 18 grudnia 1981 r. Notatka z rozmowy z Jarosławem
Kaczyńskim (dalej Jar) przeprowadzonej w ramach operacji KLON w dniu 17
grudnia z polecenia kierownictwa służbowego.
Zgodnie z zatwierdzonym planem działań operacyjnych w stosunku do figuranta Jar, po rozmowie prowadzonej przez Wydz. IX Dep. III MSW, J. Kaczyński ponownie został zatrzymany przez grupę realizacyjną i doprowadzony do KSMO. Rozmówca był kompletnie zaskoczony i zdezorientowany. Uporczywie wyjaśniał, że był na rozmowie w MSW i został zwolniony, sugerował, że musiała nastąpić pomyłka, że zapewne chodzi nam o jego brata bliźniaka Lecha. (…)
W sposób bardzo zdecydowany zażądałem, aby określił czy będzie przestrzegał przepisy stanu wojennego, w przeciwnym razie zostanie internowany, jednocześnie przedstawiłem wypełnioną już decyzję o internowaniu. Zażądałem podpisu na tej decyzji, że zapoznał się z nią.
Wywarło to na nim bardzo silne wrażenie, zmienił ton, widać było, że usilnie kalkuluje swoją sytuację. Zaproponowałem kawę, zgodził się. Dalej w luźnej rozmowie, odpowiadając na pytania, opowiedział o swojej działalności politycznej, m.in. o działalności w Biurze Interwencyjnym KSS KOR, pracy w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, tworzeniu Klubów Służby Niepodległości, działalności w zespole redakcyjnym „Głosu”. Wypowiedzi te potwierdzały nasze dotychczasowe rozpoznanie operacyjne. Zgodnie z przyjętą taktyką nie pytałem o szczegóły, w tym o rolę poszczególnych osób. (…)
Widząc jego załamanie kontynuowałem rozmowę na neutralne tematy. Jar stopniowo uspokajał się. Zaproponowałem, byśmy rozpoczęty dialog kontynuowali w przyszłości. Jar odmówił, tłumacząc, iż oznaczałoby to współpracę z nami. Powróciłem do wcześniejszych argumentów, iż nie chodzi o informacje o jego znajomych, ale dialog dwóch dorosłych ludzi, którym na sercu leży troska o dobro naszego kraju.
Zapewniłem, że nie będę żądać zobowiązania o współpracy. Po dalszej rozmowie Jar w końcu zgodził się na kontynuowanie rozmów na neutralnym gruncie.
Przyznałem, iż jestem oficerem MSW, w KSMO występuję gościnnie, podałem numer telefonu i poprosiłem, aby przedstawił się imieniem i prosił Białostockiego. Umówiliśmy się na spotkanie 23 bm.
Wnioski:
1. Rozmowa potwierdziła trafność koncepcji działań operacyjnych w stosunku do figuranta Jar.
2. Dokonano wstępnej fazy pozyskania. Dalsze rozmowy określą jego przydatność jako osobowego źródła informacji.
3. W przypadku braku kontaktu telefonicznego w dniu 23 bm., proponuję ponownie doprowadzić figuranta na rozmowę, zagrozić represjami i w zależności od zachowania podjąć decyzję, czy ma być internowany.
4. W celu zakonspirowania Jara jako ewentualnego tw, proponuję nie rejestrować w Biurze „C”, a spowodować prowadzenie rozpracowania w ramach kwestionariusza ewidencyjnego przez Wydz. II Dep. III. Koordynacja przedsięwzięć prowadzona byłaby na szczeblu kierownictwa departamentu.
St. Inspektor Wydz. II Dep. III MSW ppłk M. Kijowski”
Zgodnie z zatwierdzonym planem działań operacyjnych w stosunku do figuranta Jar, po rozmowie prowadzonej przez Wydz. IX Dep. III MSW, J. Kaczyński ponownie został zatrzymany przez grupę realizacyjną i doprowadzony do KSMO. Rozmówca był kompletnie zaskoczony i zdezorientowany. Uporczywie wyjaśniał, że był na rozmowie w MSW i został zwolniony, sugerował, że musiała nastąpić pomyłka, że zapewne chodzi nam o jego brata bliźniaka Lecha. (…)
W sposób bardzo zdecydowany zażądałem, aby określił czy będzie przestrzegał przepisy stanu wojennego, w przeciwnym razie zostanie internowany, jednocześnie przedstawiłem wypełnioną już decyzję o internowaniu. Zażądałem podpisu na tej decyzji, że zapoznał się z nią.
Wywarło to na nim bardzo silne wrażenie, zmienił ton, widać było, że usilnie kalkuluje swoją sytuację. Zaproponowałem kawę, zgodził się. Dalej w luźnej rozmowie, odpowiadając na pytania, opowiedział o swojej działalności politycznej, m.in. o działalności w Biurze Interwencyjnym KSS KOR, pracy w filii Uniwersytetu Warszawskiego w Białymstoku, tworzeniu Klubów Służby Niepodległości, działalności w zespole redakcyjnym „Głosu”. Wypowiedzi te potwierdzały nasze dotychczasowe rozpoznanie operacyjne. Zgodnie z przyjętą taktyką nie pytałem o szczegóły, w tym o rolę poszczególnych osób. (…)
Widząc jego załamanie kontynuowałem rozmowę na neutralne tematy. Jar stopniowo uspokajał się. Zaproponowałem, byśmy rozpoczęty dialog kontynuowali w przyszłości. Jar odmówił, tłumacząc, iż oznaczałoby to współpracę z nami. Powróciłem do wcześniejszych argumentów, iż nie chodzi o informacje o jego znajomych, ale dialog dwóch dorosłych ludzi, którym na sercu leży troska o dobro naszego kraju.
Zapewniłem, że nie będę żądać zobowiązania o współpracy. Po dalszej rozmowie Jar w końcu zgodził się na kontynuowanie rozmów na neutralnym gruncie.
Przyznałem, iż jestem oficerem MSW, w KSMO występuję gościnnie, podałem numer telefonu i poprosiłem, aby przedstawił się imieniem i prosił Białostockiego. Umówiliśmy się na spotkanie 23 bm.
Wnioski:
1. Rozmowa potwierdziła trafność koncepcji działań operacyjnych w stosunku do figuranta Jar.
2. Dokonano wstępnej fazy pozyskania. Dalsze rozmowy określą jego przydatność jako osobowego źródła informacji.
3. W przypadku braku kontaktu telefonicznego w dniu 23 bm., proponuję ponownie doprowadzić figuranta na rozmowę, zagrozić represjami i w zależności od zachowania podjąć decyzję, czy ma być internowany.
4. W celu zakonspirowania Jara jako ewentualnego tw, proponuję nie rejestrować w Biurze „C”, a spowodować prowadzenie rozpracowania w ramach kwestionariusza ewidencyjnego przez Wydz. II Dep. III. Koordynacja przedsięwzięć prowadzona byłaby na szczeblu kierownictwa departamentu.
St. Inspektor Wydz. II Dep. III MSW ppłk M. Kijowski”
Szczujnia
Wystarczył wywiad dla Organu Prasowego Red. Warzechy, w którym czytamy m.in:
"Co Pana zdaniem stało się 10 kwietnia wSmoleńsku?
Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Ale wcześniej, czy później zostanie ujawnione nagranie amerykańskich i rosyjskich służb wywiadowczych, które – o czym jestem przekonany – potwierdzi, że w czasie rozmowy Jarosława Kaczyńskiego z Lechem Kaczyńskim padło sformułowanie "Lądujcie koniecznie w Smoleńsku".
Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Ale wcześniej, czy później zostanie ujawnione nagranie amerykańskich i rosyjskich służb wywiadowczych, które – o czym jestem przekonany – potwierdzi, że w czasie rozmowy Jarosława Kaczyńskiego z Lechem Kaczyńskim padło sformułowanie "Lądujcie koniecznie w Smoleńsku".
Szujnia, która z dezinformacji ws. Smoleńska czerpie realne profity zareagowała błyskawicznie:
Nie wiem, jaki związek ze słowami
Deresza ma fakt istnienia takiego nazwiska na tzw. liście Wildsteina?
Czy szczujnia zapomniała, że ten człowiek stracił w katastrofie swoją
żonę? Po drugie zaczynam rozumieć magiczne sztuczki Macierewicza w
obszarze dezinformacji ws. przyczyn katastrofy. Rozmowa braci zapewne
istnieje i nie jest dla PiS wygodna. Stąd też determinacja prawdziwych
patriotów w niszczeniu wszystkiego i wszystkich, którzy biznesowi
smoleńskiemu zagrażają.
poniedziałek, 3 grudnia 2012
parapolicja PiS
Marsz 13 grudnia z okazji 31 Okrągłej
Rocznicy Nieinternowania Jarosława Kaczyńskiego zostanie wzbogacony o
nową jakość. Ryszard Czarnecki rzekł:
"My będziemy mieć teraz
swoje służby porządkowe i każdy pan, który przyjdzie w kominiarce,
będzie miał ją zdjętą z głowy. Obojętnie, czy będzie miał blachę
policyjną, czy nie. Ostrzegamy policjantów, żeby na nasz marsz w
kominiarkach nie przychodzili, bo będą tych kominiarek pozbawieni w
szybkim tempie"
Wydaje mi się, że Partia Marszu
zorientowała się, że zainteresowanie marszem będzie mizerne, podobnie
jak mizerna jest lista osób, które podpisały się pod listą jego
poparcia. I stąd też zapowiadają "fajerwerki". Kto wie, może sir Riczard
wprowadzi inne atrakcje rodem z Samoobrony, takie jak blokady dróg,
palenie opon, czy strzyżenie głów na łyso?
Subskrybuj:
Posty (Atom)